Bitwa pod Wojniczem

Przebieg

Armia szwedzka pokonała wojska koronne pod Wojniczem. Po klęsce położenie obrońców Krakowa stało się trudniejsze.¹

Co jeszcze wiemy?

Szwedzki król odciągnął część sił spod obleganego Krakowa, ponieważ armia koronna wciąż mogła zagrozić oblężeniu. Muzeum opisuje poranny polski podjazd, ustawienie około 400 husarzy w centrum i szwedzką piechotę ukrytą w zagłębieniu terenu. Polskie chorągwie wpadły pod jej ogień podczas pościgu; rajtarzy wyszli też na ich tyły wąwozem.¹

Dlaczego walczono właśnie tutaj?

Kraków był już oblężony, lecz armia koronna pozostawała w polu. Karol X Gustaw wysłał najpierw około 1700 ludzi Roberta Douglasa na rozpoznanie; Douglas zajął po drodze zamek w Lanckoronie. Sam król wyruszył spod Krakowa 30 września z około 4 tysiącami żołnierzy i obsadził Wiśnicz. Hetmani Stanisław Potocki i Stanisław Lanckoroński, dysponujący według muzeum około 6 tysiącami ludzi, postanowili przyjąć bitwę pod Wojniczem.¹

Zwrot w bitwie

O świcie 3 października polski podjazd starł się ze szwedzką awangardą. Jazda Aleksandra Koniecpolskiego, ustawiona na prawym skrzydle, zmusiła ją początkowo do odwrotu. Potem polski atak trafił pod ogień piechoty i dragonów ukrytych w obniżeniu terenu. Gdy szwedzcy rajtarzy obeszli pozycję wąwozem, polski szyk się załamał. Lanckoroński omal nie dostał się do niewoli.¹

Skutek większy niż straty

Muzeum Wojska Polskiego podkreśla, że straty obu stron były niewielkie. Klęska miała jednak znaczenie polityczne: obrońcy Krakowa stracili nadzieję na pomoc armii polowej, a część żołnierzy koronnych wkrótce wymusiła na dowódcach przejście na stronę Karola X Gustawa.¹