Bitwa pod Beresteczkiem
UdokumentowaneZwycięstwo wojsk Jana Kazimierza nad siłami kozacko-tatarskimi w 1651 roku nie zakończyło wojny, która trwała także podczas potopu.

Wyobrażona przeprawa; pozycje oddziałów są interpretacją.
Potop / Archiwum
Zwycięstwo wojsk Jana Kazimierza nad siłami kozacko-tatarskimi w 1651 roku nie zakończyło wojny, która trwała także podczas potopu.
Oddział Stefana Czarnieckiego rozbił straż tylną armii szwedzkiej Arvida Wittenberga. Był to jeden z wczesnych przykładów czynnego oporu w kampanii 1655 roku.
Wojska Jana II Kazimierza poniosły klęskę w starciu ze Szwedami pod Żarnowem. Po porażce odwrót armii królewskiej trwał dalej.
Jesienią 1655 roku Stefan Czarniecki przez ponad trzy tygodnie bronił Krakowa przed armią Karola Gustawa, po czym oddał miasto na mocy kapitulacji i wyprowadził załogę z bronią w ręku.
Armia szwedzka rozbiła pod Nowym Dworem mazowieckie pospolite ruszenie. Kolejna formacja powołana do obrony kraju nie zdołała zatrzymać najeźdźców.
Armia szwedzka pokonała wojska koronne pod Wojniczem. Po klęsce położenie obrońców Krakowa stało się trudniejsze.
Krzysztof Żegocki zaatakował i pokonał szwedzką załogę Kościana. Działania w Wielkopolsce pokazały, że opór trwał także po kapitulacji regularnych sił.
Przez blisko sześć tygodni obrońcy Jasnej Góry odmawiali wpuszczenia szwedzkiej załogi. Zobacz, kto podejmował decyzje, jak działała twierdza i dlaczego jej obrona stała się symbolem potopu.
Siły wierne Janowi Kazimierzowi, dowodzone przez Wojniłłowicza, pokonały Szwedów pod Krosnem. Zwycięstwo należało do serii lokalnych działań przeciw garnizonom i oddziałom szwedzkim.
Karol X Gustaw pokonał wojska Stefana Czarnieckiego pod Gołębiem. Wojska polskie kontynuowały później działania przeciw armii szwedzkiej.
Wojska litewskie Pawła Jana Sapiehy starły się pod Janowem z oddziałami Bogusława Radziwiłła. Starcie było częścią walk na Litwie, równoległych do kampanii w Koronie.
Stefan Czarniecki pokonał pod Jarosławiem straż przednią armii Karola X Gustawa. Starcie nastąpiło podczas manewrów obu armii na południu Rzeczypospolitej.
W kwietniu 1656 roku wojsko Stefana Czarnieckiego pobiło nad Pilicą, między Warką a Czerskiem, korpus margrabiego badeńskiego idący na pomoc Karolowi Gustawowi.
Wojska Stefana Czarnieckiego i Jerzego Sebastiana Lubomirskiego starły się ze Szwedami pod Kłeckiem. Muzeum Wojska Polskiego ocenia wynik jako zwycięstwo strony szwedzkiej.
Od 28 do 30 lipca wojska Rzeczypospolitej walczyły z połączoną armią szwedzko-brandenburską. Sprzymierzeni zwyciężyli w polu, choć bitwa nie zakończyła wojny.
Wojska Stefana Czarnieckiego odniosły zwycięstwo pod Łowiczem. Działania przeciw siłom szwedzkim trwały po lipcowej porażce pod Warszawą.
Korpus Wincentego Gosiewskiego, złożony z oddziałów polskich, litewskich i tatarskich, pokonał wojska szwedzko-brandenburskie. Starcie rozegrało się na obszarze Prus Książęcych.
Wojska szwedzko-brandenburskie pokonały korpus Wincentego Gosiewskiego pod Filipowem. Porażka nastąpiła dwa tygodnie po jego zwycięstwie pod Prostkami.
Pod Chojnicami doszło do starcia wojsk Rzeczypospolitej ze Szwedami. Działania wojenne trwały w Prusach także po zakończeniu kampanii 1656 roku.
Wojska Rzeczypospolitej starły się z wycofującą się armią siedmiogrodzką pod Magierowem. Kampania przeciw Jerzemu II Rakoczemu zbliżała się do końca.
Po pokoju ze Szwecją armie Rzeczypospolitej nadal walczyły z Rosją. Pod Połonką Sapieha i Czarniecki zwyciężyli wojska rosyjskie.
Polskie wojska Potockiego i Lubomirskiego zwyciężyły armię rosyjską pod Cudnowem. Wojna na wschodzie trwała mimo pokoju ze Szwecją.
Wojska królewskie przegrały z rokoszanami popierającymi Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. Była to wojna domowa po zakończeniu walk ze Szwecją.