Mikołaj Prażmowski

Od kancelarii do dyplomacji

Mikołaj Prażmowski (1617–1673) robił karierę w kancelarii królewskiej. Pełnił kolejne urzędy sekretarskie, a w 1658 roku został kanclerzem wielkim koronnym. W tej roli należał do ludzi przygotowujących rokowania ze Szwecją. Archidiecezja gnieźnieńska podkreśla jego wpływ na rozmowy zakończone pokojem oliwskim w 1660 roku¹².

Wojna zakończona, spór trwa

Podpisanie pokoju ze Szwecją nie rozwiązało problemów Rzeczypospolitej. Prażmowski popierał obóz Ludwiki Marii i Jana Kazimierza, który zabiegał o reformy oraz wybór następcy za życia króla. W konflikcie z Jerzym Sebastianem Lubomirskim opowiadał się za surowym postępowaniem wobec marszałka. Później uczestniczył także w dyplomacji prowadzącej do rozejmu andruszowskiego z Rosją w 1667 roku²¹.

W 1666 roku został arcybiskupem gnieźnieńskim i prymasem. Po abdykacji Jana Kazimierza nadal należał do najważniejszych graczy politycznych, sprzeciwiając się rządom Michała Korybuta Wiśniowieckiego. Jego życiorys pokazuje, że dzieje potopu nie kończą się wraz z ostatnią bitwą: negocjatorzy pokoju kształtowali też późniejsze spory o ustrój państwa¹².

Powieść i film

Prażmowski należy do historycznego świata Potopu, ale film Hoffmana skupia się przede wszystkim na wcześniejszej fazie wojny i losach Kmicica. Nie zweryfikowano osobnej, nazwanej roli kanclerza w obsadzie³⁴.