Eliasz Łącki

Oficer wielu wojen

Eliasz Jan Łącki herbu Szeliga (zm. 1685) służył w wojsku od około 1639 roku. W 1657 uzyskał stopień majora. Jego długa kariera pokazuje, że doświadczenie potopu było dla wielu dowódców jednym z etapów wieloletniej służby, obejmującej później także walki z Moskwą, Kozakami i Turcją.¹

Warszawa w 1657 roku

Jako komendant stolicy bronił jej w czerwcu 1657 roku przed wojskami Jerzego II Rakoczego i ich szwedzkimi sojusznikami. Uczestniczył w odzyskaniu klasztoru Bernardynów i pałacu Hieronima Radziejowskiego: walka toczyła się więc o konkretne budynki, nie tylko o linię murów. Niedobór amunicji i żywności wymusił kapitulację na honorowych warunkach. Rok później Łącki walczył przy oblężeniu szwedzkiego garnizonu Torunia.¹

Po potopie

W 1660 roku został raniony strzałą pod Słobodyszczami. W następnej dekadzie był komendantem Grudziądza i Lwowa; w 1672 roku obronił Lwów przed armią turecką, prowadząc także wypady poza umocnienia. Walczył pod Chocimiem w 1673 roku, a jako generał major uczestniczył w wyprawie wiedeńskiej 1683 roku. To późniejsze osiągnięcia, których nie należy mylić z samą kampanią szwedzką.¹

Powieść i film

Historyczna obrona Warszawy w 1657 roku nie jest głównym wątkiem filmowego Potopu. W obsadzie ekranizacji Hoffmana nie znaleźliśmy Łąckiego jako osobnej roli.²