Konstancja

Kobieta znana z relacji o oblężeniu

Konstancja pojawia się w relacji Augustyna Kordeckiego o oblężeniu Jasnej Góry. Autor przedstawia ją jako starszą, odważną kobietę utrzymującą się z żebrania i mieszkającą w szczelinie skały przy wałach. W polskim przekładzie z 1858 roku występuje forma imienia „Konstancya”. Ludwik Kubala opisuje ją także w swoim późniejszym opracowaniu¹².

List do obozu szwedzkiego

Przed Bożym Narodzeniem, gdy nikt nie chciał zanieść pisma przeora do przeciwnika, Konstancja podjęła się drogi w zamian za chleb. Kordecki relacjonuje, że straże i oficerowie przyjęli ją ze śmiechem. Dostarczyła list i wróciła z odpowiedzią dotyczącą rokowań oraz świątecznego zawieszenia broni. Opowieść ukazuje udział osoby spoza wojskowej hierarchii w komunikacji z oblegającymi¹.

Praca przy wałach

Według tych samych opisów Konstancja zbierała z fosy kule i odłamki murów, znosiła drewno oraz dostarczała oblężonym znalezione zapasy. Autorzy przypisują jej również podpalenie zabudowań przeszkadzających w obronie. Są to działania przekazane przez relację i opracowanie, a nie samodzielnie zweryfikowany spis służby. Jej dzieje łączą Jasną Górę z ludnością Częstochowy i przyklasztornej okolicy¹².

Granice biografii

Źródła użyte na tej stronie nie podają jej nazwiska, dat urodzenia i śmierci ani historii rodziny. Nie dopisujemy tych danych do relacji o posłance. Kubala korzystał z wcześniejszych świadectw, dlatego jego opis i relacja Kordeckiego nie są niezależnymi potwierdzeniami każdego szczegółu. Scena przedstawiona na stronie jest współczesną ilustracją tej opowieści; wygląd Konstancji pozostaje wyobrażony¹².