Henrik Horn

Kawalerzysta z rodziny wojskowych

Henrik Horn (1618–1693) służył w armii szwedzkiej od lat trzydziestych XVII wieku. Dowodził jazdą w wojnie trzydziestoletniej, w 1645 roku objął pułk kawalerii z Finlandii, a w 1654 został generałem majorem. Pochodził z rozległego rodu Hornów, w którym powtarzały się nazwiska i imiona; to częste źródło pomyłek w opisach potopu.¹

Warszawa i Prusy, 1656

W czasie najazdu na Rzeczpospolitą prowadził około trzech tysięcy jeźdźców z Pomorza w stronę Prus, następnie współdziałał z Gustawem Ottonem Stenbockiem. Szwedzki słownik biograficzny wymienia go w trzydniowej bitwie pod Warszawą w lipcu 1656 roku oraz w walkach pod Filipowem w październiku. Polska nota muzealna wspomina rajtarów „Gustawa Horna” wysłanych przeciw Tatarom pod Warszawą. Ponieważ starszy feldmarszałek Gustaw Horn w latach 1655–1657 przebywał w Szwecji, identyfikacja z Henrikiem jest prawdopodobna, choć sam szczegół dowodzenia tym konkretnym oddziałem wymaga ostrożności.¹²³

Dalsza służba i kultura

Później walczył w Danii, został feldmarszałkiem i generał-gubernatorem Bremy-Verden. Pod koniec życia powierzono mu nawet dowództwo floty mimo braku doświadczenia morskiego; poniósł klęskę z Duńczykami w zatoce Køge w 1677 roku. Te późniejsze dzieje pomagają odróżnić go od Gustawa Horna, który zmarł już w 1657 roku. Nie ma potwierdzonej osobnej roli Henrika w filmie Hoffmana.¹⁴