Barthold Hartwig von Bülow

Z wojny trzydziestoletniej do Polski

Barthold Hartwig von Bülow był zawodowym oficerem, który służył kolejno w armiach niemieckich, duńskiej i szwedzkiej. W 1634 roku dostał się do niewoli pod Nördlingen; po uwolnieniu kontynuował karierę. Do szwedzkiej służby wrócił wiosną 1655 roku i został generałem majorem. Tak jak wielu dowódców potopu, przybywał z doświadczeniem wojny trzydziestoletniej¹.

Długa obrona Torunia

Przez krótki czas w 1656 roku dowodził w Warszawie, następnie objął szwedzki garnizon Torunia. Szwedzki słownik biograficzny datuje jego dowództwo tam od października 1656 do końca 1658 roku. Dysponując załogą liczącą około dwóch tysięcy ludzi, odpierał ataki i prowadził wypady poza fortyfikacje. W 1658 roku miasto blokowały siły polskie i cesarskie; negocjacje kapitulacyjne zakończyły długie oblężenie¹².

Dowództwo Bülowa nie polegało jedynie na biernym czekaniu za murami. Wypady utrudniały oblegającym utrzymanie pełnej blokady i dostarczanie zaopatrzenia. Obrona Torunia pokazuje, dlaczego nawet w końcowej fazie potopu szwedzkie garnizony mogły stawiać długotrwały opór¹.

Powieść i film

Walki o Toruń pozostają poza główną historią Kmicica w Potopie. Film Hoffmana nie przedstawia osobnej, potwierdzonej w obsadzie roli Bülowa. Jego udział najlepiej poznawać przez historię oblężenia i biografię wojskową³⁴.