Magdalena Tesławska

Od „Pana Wołodyjowskiego” do wielkich widowisk

Magdalena Tesławska (1945–2011) była kostiumografką „Potopu”, a później m.in. „Ogniem i mieczem”, „Pana Tadeusza” i „Quo vadis”¹. Według wspomnienia Łukasza Maciejewskiego ukończyła łódzką szkołę plastyczną, a pracę filmową rozpoczęła przy „Panu Wołodyjowskim”, współtworząc z Jerzym Szeskiem kostiumy wojskowe².

Kostium jako część opowiadania

Dokumentacja „Potopu” przypisuje Tesławskiej kostiumy³. Ubiór warto oglądać jako część charakterystyki bohatera: wskazuje pozycję, przynależność i sytuację, w której znalazła się postać. Zestawienie stroju magnata, dworzanina i żołnierza może powiedzieć widzowi więcej niż pojedynczy efektowny detal.

Nie każdy widoczny element jest jednak dowodem historycznym. Projekt filmowy musi umożliwić ruch, powtarzanie ujęć i czytelność na ekranie. Pytanie o udokumentowany ubiór XVII wieku wymaga osobnego porównania ze źródłami.

Współpraca i ciągłość zawodu

Maciejewski opisuje wieloletnią współpracę Tesławskiej z Pawłem Grabarczykiem i wymienia „Bitwę Warszawską 1920” jako jej ostatni film². O kostiumach „Potopu” i różnicach w publikowanych zestawieniach ich liczby przeczytasz w przewodniku po produkcji.

Muzea, tkaniny i zużycie kostiumu

Reportaż z 1975 roku opisuje polskie tkaniny oraz ozdoby wykonywane m.in. w Rydze, Mińsku, Krakowie i Łodzi. Tesławska szukała portretów w Olsztynie, a tkanin, skór i ozdób w muzeach moskiewskich⁴. Materiał źródłowy wymagał zatem przełożenia na dostępne tworzywa i pracę warsztatów.